“გული მწყდება… ისე ჩაიარა მისმა 70 წლის იუბილემ, არავის გახსენებია” – ყველასთვის საყვარელი მსახიობი, რომელზეც თითქმის არაფერი ვიცით

2363

“ხა­ბურ­ზა­ნია არ არის, წვე­რა­ვა ჯარ­შია, კაკო – ცი­ხის­ძირ­ში, ჭი­ჭი­ნა­ძე – კურ­სებ­ზე, გო­მე­ლა­უ­რი პრინ­ცი­პუ­ლად არ კი­თხუ­ლობს, კო­პა­ლე­იშ­ვი­ლი სა­ერ­თოდ არ იცი­ან, სად არის”, – ეს იმ ახალ­გაზ­რდა მწერ­ლის სი­ტყვე­ბია, რე­დაქ­ცი­ა­ში მო­თხრო­ბა რომ მი­ი­ტა­ნა და მისი გან­ხილ­ვის მო­ლო­დინ­ში გა­ვი­და – შე­მოდ­გო­მა, ზამ­თა­რი, გა­ზა­ფხუ­ლი… ნა­მუ­შე­ვა­რი არა­თუ ვინ­მემ წა­ი­კი­თხა, ეგ­ზემპლა­რე­ბიც უკ­ვა­ლოდ გაქ­რა…

მიხ­ვდით, ალ­ბათ, ეს იმ “ცის­ფე­რი მთე­ბის” სი­უ­ჟე­ტია, რო­მელ­მაც, თა­ვის დრო­ზე, საბ­ჭო­თა სის­ტე­მის დრო­მოჭ­მუ­ლო­ბა აჩ­ვე­ნა, რომ­ლის მსხვერ­პლიც ფილ­მის მთა­ვა­რი გმი­რი, ახალ­გაზ­რდა მწე­რა­ლი, სოსო აღ­მოჩ­ნდა… სო­სოს რო­ლის შემ­სრუ­ლე­ბე­ლი მსა­ხი­ო­ბი რა­მაზ გი­ორ­გო­ბი­ა­ნი არა­ერთ პო­პუ­ლა­რულ ფილმშია გა­და­ღე­ბუ­ლი და ქარ­თულ კი­ნო­ში მრა­ვა­ლი სა­ინ­ტე­რე­სო სახე აქვს შექ­მნი­ლი.

16 აპ­რილს რა­მაზ გი­ორ­გო­ბი­ანს 70 წელი შე­უს­რულ­დე­ბო­და. ახ­ლობ­ლე­ბის გარ­და იუ­ბი­ლე არა­ვის გახ­სე­ნე­ბია (არც კულ­ტუ­რის სა­მი­ნის­ტროს, არც კი­ნე­მა­ტოგ­რა­ფის­ტებს), თუმ­ცა მის დას, თე­ატ­რა­ლუ­რი უნი­ვერ­სი­ტე­ტის ასო­ცი­რე­ბულ პრო­ფე­სორს, მაია გა­ჩე­ჩი­ლა­ძეს იმე­დი მა­ინც ჰქონ­და, რომ რა­მაზს ვინ­მე გა­იხ­სე­ნებ­და…ასევე დაგაინტერესებთ

“ის 49 წლი­სა მო­უ­ლოდ­ნე­ლად, ინ­სულ­ტით გარ­და­იც­ვა­ლა. სა­ა­ვად­მყო­ფო­ში მხო­ლო 10 დღე იწვა, ექი­მებ­მა ვერ უშ­ვე­ლეს, არა­და, იმ დი­აგ­ნო­ზით და იმ ჩი­ვი­ლე­ბით დღეს ადა­მი­ა­ნე­ბი იკურ­ნე­ბი­ან, მაგ­რამ 1995 წელი იყო და მო­გეხ­სე­ნე­ბათ, მა­შინ რაც ხდე­ბო­და”, – ამ­ბობს ქალ­ბა­ტო­ნი მაია.

პირ­ვე­ლად კი­ნო­ში ჯერ კი­დევ სტუ­დენ­ტი გა­მოჩ­ნდა, მა­შინ ოთარ იო­სე­ლი­ა­ნი “გი­ორ­გო­ბის თვეს” იღებ­და. რე­ჟი­სო­რის­თვის პირ­ვე­ლი ფილ­მი იყო და რა­მა­ზის­თვის პირ­ვე­ლი როლი, სა­დაც კი­ნო­თი მო­ი­წამ­ლა კი­დეც. რე­ჟი­სორ­მა ის შემ­თხვე­ვით, უნი­ვერ­სი­ტეტ­ში იპო­ვა. რა­მა­ზი ფი­ზი­კა-მა­ტე­მა­ტი­კის ფა­კულ­ტეტ­ზე სწავ­ლობ­და და ოთა­რის ასის­ტენ­ტმა მა­თე­მა­ტი­კის ოლი­პი­ა­და­ზე ნახა, ტი­პა­ჟი მო­ე­წო­ნა. იმ ფილ­მით და რა­მა­ზის ტი­პა­ჟით რე­ჟი­სორ­მა ქარ­თულ კი­ნო­ში ახა­ლი გმი­რი შე­მო­იყ­ვა­ნა…

– ე.ი. სამ­სა­ხი­ო­ბო გა­ნათ­ლე­ბა არ ჰქონ­და?

– რად­გან კი­ნომ ჩა­ით­რია – მა­თე­მა­ტი­კის ფა­კულ­ტე­ტი­დან ჯერ ჟურ­ნა­ლის­ტი­კა­ზე გა­და­ვი­და, რაც და­ამ­თავ­რა კი­დეც, რად­გან კარ­გად წერ­და, მოგ­ვი­ა­ნე­ბით კი, სწავ­ლა თე­ატ­რა­ლურ უნი­ვერ­სი­ტეტ­ში კი­ნო­სა­რე­ჟი­სო­რო­ზე გა­ნაგ­რძო, თენ­გიზ აბუ­ლა­ძემ იმ წელს პირ­ვე­ლად აიყ­ვა­ნა ჯგუ­ფი, სა­დაც მოხ­ვდა.

– რო­გორც რე­ჟი­სორ­მა ფილ­მის გა­და­ღე­ბა მო­ას­წრო?

– კი, ოთხი ფილ­მი გა­და­ი­ღო, მაგ­რამ ბოლო ნა­მუ­შევ­რი (“მო­რე­ვი”) ვერ და­ას­რუ­ლა, გარ­და­იც­ვა­ლა. არა­და, ცოტა იყო დარ­ჩე­ნი­ლი. ფილ­მის მონ­ტა­ჟი შემ­დეგ გიზო გა­ბის­კი­რი­ამ გა­ა­კე­თა.

– “მხი­ა­რუ­ლი რო­მა­ნი” რა­მაზ გი­ორ­გო­ბი­ა­ნის მო­ნა­წი­ლე­ო­ბით მა­ყუ­რე­ბელ­მა თა­ვი­დან­ვე შე­იყ­ვა­რა…

– სა­ზო­გა­დო­ე­ბას ლე­ვან ხო­ტი­ვა­რის ეს ფილ­მი დღე­საც ძა­ლი­ან უყ­ვარს, თუმ­ცა რა­მაზს არ უყ­ვარ­და, რად­გა­ნაც იქ სა­კუ­თა­რი ნა­მუ­შე­ვა­რი ემარ­ტი­ვე­ბო­და. მი­აჩ­ნდა, რომ თა­ვად ფილ­მიც მარ­ტი­ვი იყო. “მხი­ა­რუ­ლი რო­მა­ნის” რამ­დე­ნი­მე კად­რი ჩვენს სახ­ლთან გა­და­ი­ღეს. მა­შინ რა­მაზს მუ­შა­ო­ბი­სას რომ ვუ­ყუ­რე, მივ­ხვდი, რომ ნამ­დვი­ლი არ­ტის­ტი იყო, მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ ამ კუ­თხით პრო­ფე­სი­ო­ნა­ლუ­რი გა­ნათ­ლე­ბა არ ჰქონ­და, მაგ­რამ კა­მე­რას­თან მუ­შა­ო­ბა, პარტნი­ორ­თან ურ­თი­ერ­თო­ბა არაჩ­ვე­უ­ლებ­რი­ვად გა­მოს­დი­ო­და, რაც ოთარ იო­სე­ლი­ა­ნის დამ­სა­ხუ­რე­ბა გახ­ლდათ, რად­გან კი­ნო­ში ფეხი მან აად­გმე­ვი­ნა.

– მისი სამ­სა­ხი­ო­ბო შე­მოქ­მე­დე­ბის გვირ­გვი­ნი ვფიქ­რობ, “ცის­ფერ მთებ­ში” შექ­მნი­ლი სო­სოს სა­ხეა…

– “ცის­ფე­რი მთე­ბი” ერთ-ერთი ძლი­ე­რი ფილ­მია, მას­ზე სა­ხელ­მწი­ფო პრე­მია მი­ი­ღეს, მოს­კოვ­შიც და­ჯილ­დო­ებ­ზე მეც გახ­ლდით, მაგ ცე­რე­მო­ნი­ის მო­ნა­წი­ლე ვი­ყა­ვი…

რა­მაზ გი­ორ­გო­ბი­ა­ნი და მაია გა­ჩე­ჩი­ლა­ძე დე­დით ერ­თნი იყ­ვნენ, მა­მით – სხვა­დას­ხვა, თუმ­ცა ქალ­ბა­ტო­ნი მა­ი­ას თქმით, ეს მათ ურ­თი­ერ­თო­ბა­ზე არა­ნა­ი­რად არ ასა­ხუ­ლა: “მის გაზ­რდა­ში წვლი­ლი მა­მა­ჩემ­საც მი­უ­ძღვის, სა­ერ­თოდ, ყვე­ლას თბი­ლი და­მო­კი­დე­ბუ­ლე­ბა გვქონ­და. ჩემ­ზე 14 წლით უფ­რო­სი იყო, მზრუნ­ვე­ლი ძმა იყო, მე კი მე­ცა­დი­ნე­ო­ბა­ში სულ ხელს ვუშ­ლი­დი, რა­ზეც ჩხუ­ბობ­და, – ეს ბავ­შვი გა­იყ­ვა­ნე­თო. მაგ­რამ ხომ ვამ­ბობ, მარ­თლა არაჩ­ვე­უ­ლებ­რი­ვი ურ­თი­ერ­თო­ბა გვქონ­და, რაც მა­მი­სა და დე­და­ჩე­მის დამ­სა­ხუ­რე­ბა იყო და თვი­თონ რა­მა­ზი­საც, რად­გა­ნაც კე­თილ­შო­ბი­ლი ადა­მი­ა­ნი გახ­ლდათ. გარ­შე­მომ­ყო­ფე­ბი უყ­ვარ­და, მე – გა­მორ­ჩე­უ­ლად, მაია მან და­მარ­ქვა. უფრო სწო­რად, მის­მა კლას­მა, მა­შინ ფილ­მი “მაია წყნე­თე­ლი” მო­და­ში იყო და სა­ხე­ლი მისი გავ­ლე­ნით და­მარ­ქვეს. დე­და­ჩემს სამ­შო­ბი­ა­რო­ში წე­რი­ლი მის­წე­რეს… ბავ­შვო­ბა­ში ძმა­ზე ძა­ლი­ან ვეჭ­ვი­ა­ნობ­დი, რად­გან დე­დას და ბე­ბი­ას პირ­ზე სულ რა­მა­ზი­კო ეკე­რათ და პრე­ტენ­ზი­ას გა­მოვ­თქვამ­დი, უფრო ანე­ბივ­რებთ-მეთ­ქი. ბე­ბია მპა­სუ­ხობ­და, – მამა არ ჰყავს და მეტი ყუ­რა­დღე­ბა სჭირ­დე­ბაო.

რა­მა­ზი მზრუნ­ვე­ლი იყო, მაგ­რამ დიდი მე­გო­ბა­რიც. არა­სო­დეს არა­ფე­რი და­უშ­ლია. დე­დას ეუბ­ნე­ბო­და, თა­ვი­სუფ­ლე­ბა მი­ე­ციო, რად­გა­ნაც ში­ნა­გა­ნად თა­ვი­სუ­ფა­ლი იყო და უნ­დო­და, გარ­შე­მომ­ყო­ფე­ბიც ასე­თე­ბი ყო­ფი­ლიყ­ვნენ… დღეს თუ რამე ვიცი, რა­მა­ზის დამ­სა­უ­რე­ბაა, ჩემს ჩა­მო­ყა­ლი­ბე­ბა­ში დიდი წვლი­ლი მი­უ­ღძვის, ჩა­მო­მი­წერ­და ხოლ­მე წიგ­ნებს, რაც უნდა წა­მე­კი­თხა, ჩემს გან­თლე­ბა­სა და ინ­ტე­ლექ­ტუ­ა­ლურ დო­ნეს აკონ­ტრო­ლებ­და… თე­ატ­რა­ლურ ინ­სტი­ტუ­ტში რომ ვა­ბა­რებ­დი, მო­მი­ტა­ნა წიგ­ნი, რო­მელ­შიც მხატ­ვრო­ბა­ზე ყვე­ლა­ფე­რი ეწე­რა. ისეთ რა­ღა­ცე­ებს მას­წავ­ლი­და, რა­საც ჩე­მით ვერ ვის­წავ­ლი­დი… ჩემ­თვის არა­მარ­ტო ძმა, მას­წავ­ლე­ბე­ლიც იყო. მოკ­ლედ, დის გან­ვი­თა­რე­ბა­ში დიდი წვლი­ლი მი­უ­ძღვის. უამ­რავ რჩე­ვა-და­რი­გე­ბას მაძ­ლევ­და. ყვე­ლა­ზე ხში­რად ამ სი­ტყვებს მი­მე­ო­რებ­და, ენამ არ უნდა გა­უს­წროს ტვინს, ჯერ სათ­ქმე­ლი გა­ი­აზ­რე და მერე თქვიო. დღეს ძა­ლი­ან მაკ­ლია.

ახალ­გაზ­რდა და მო­უ­ლოდ­ნე­ლად წა­ვი­და, თან, ისე­თი რთუ­ლი პე­რი­ო­დი და­ემ­თხვა, რომ მისი გა­დარ­ჩე­ნა ვერ მო­ხერ­ხდა… სა­ბურ­თა­ლოს სა­საფ­ლა­ო­ზე, მა­მა­მი­სის გვერ­დით არის დაკ­რძა­ლუ­ლი… რა­მაზს დარ­ჩა ერთი გო­გო­ნა, თიკა გი­ორ­გო­ბი­ა­ნი (რო­მელ­საც დღეს უკვე 10 წლის დაჩი ჰყავს) და მე­უღ­ლე – ნუ­ნუ­კა ქი­ქო­ძე.

– ნაღ­ვლი­ა­ნი ადა­მი­ა­ნი ხომ არ იყო?

– არა, მის­თვის უცხო იყო სევ­და, მაგ­რამ გა­ო­ცე­ბუ­ლი და შე­წუ­ხე­ბუ­ლი იყო იმ მტრო­ბი­თა და ურ­თი­ერ­და­პი­რის­პი­რე­ბით, რაც 90-ია­ნე­ბის და­სა­წყის­ში ჩვენ­ში გა­ჩაღ­და. ძა­ლი­ან გა­ნიც­დი­და, რად­გა­ნაც იქი­თაც მე­გობ­რე­ბი ჰყავ­და და აქე­თაც და ყვე­ლა თა­ვის­კენ ექა­ჩე­ბო­და. თან, ხომ ვამ­ბობ, იმის გა­გე­ბა უჭირ­და, რაც ხდე­ბო­და, რად­გა­ნაც შორს იყო იმ ამ­ბე­ბის­გან. უსა­მარ­თლო­ბას ვერ იტან­და, ვე­რა­ვის აპა­ტი­ებ­და უსინ­დი­სო­ბას, სიც­რუ­ეს, სუფ­თა და რა­ღაც სხვა­ნა­ი­რი იყო. ამა­ვე დროს არაჩ­ვე­უ­ლებ­რი­ვი იუ­მო­რი ჰქონ­და. მისი მო­თხრო­ბე­ბი ამ გრძნო­ბი­თაა გა­ჯე­რე­ბუ­ლი. რა­მა­ზი წარ­სულ­ში ფეხ­ბურ­თე­ლი იყო, “დი­ნა­მო­ში” თა­მა­შობ­და, მაგ­რამ თავი და­ა­ნე­ბა, შე­სა­ნიშ­ნა­ვად სრი­ა­ლებ­და თხი­ლა­მუ­რებ­ზე, ხა­ტავ­და. ზო­გა­დად ნი­ჭი­ე­რი და გა­ნათ­ლე­ბუ­ლი ადა­მი­ა­ნი იყო.

– რო­გორც ირ­კვე­ვა, კი­ნო­ში რო­გორც რე­ჟი­სორს აქ­ტი­უ­რად უნ­დო­და ჩარ­თვა…

– კი, მაგ­რამ “მო­რე­ვი” ცოტა ხანს თა­რო­ზე რომ შე­მო­ი­დო, ნერ­ვი­უ­ლობ­და… 

ხომ გი­თხა­რით, წერ­და-მეთ­ქი და რა­მა­ზის გარ­დაც­ვა­ლე­ბის შემ­დეგ მისი მო­თხრო­ბე­ბი, სცე­ნა­რე­ბი შევ­კრი­ბე და წიგ­ნად და­სა­ბეჭ­დად გა­ვამ­ზა­დე. ცოტა ხელი კი შე­ე­შა­ლა და ჯერ გა­ყიდ­ვა­ში არ გა­სუ­ლა. არა­და, ეს საქ­მე 2 წლის წინ წა­მო­ვი­წყე, ცოტა გავ­წვალ­დით, პრე­ზენ­ტა­ცია იუ­ბი­ლეს­თვის გვინ­დო­და, მაგ­რამ ვერც იუ­ბი­ლე მო­ხერ­ხდა. თუმ­ცა, აუ­ცი­ლებ­ლად შევ­ძლებ იმას, რომ ეს წიგ­ნი გა­ყიდ­ვა­ში მა­ინც გა­მო­ვი­დეს.

– მისი იუ­ბი­ლე კულ­ტუ­რის სა­მი­ნის­ტრო­ში არა­ვის გახ­სე­ნე­ბია?

– არა, თუმ­ცა ვე­ლო­დე­ბო­დი, იქ­ნებ ვი­ღაც შეგ­ვეხ­მი­ნოს-მეთ­ქი. ისე ჩა­ი­ა­რა მის­მა 70 წლის იუ­ბი­ლემ, რომ არა­ვის გახ­სე­ნე­ბია, არც კულ­ტუ­რის სა­მი­ნის­ტროს და არც კი­ნე­მა­ტოგ­რა­ფის­ტებს. გული მწყდე­ბა, ასეთ ადა­მი­ა­ნებს, ვი­საც ოდ­ნა­ვი წვლი­ლი მა­ინც მი­უ­ძღვის ქარ­თულ ხე­ლოვ­ნე­ბა­ში, კი­ნე­მა­ტოგ­რა­ფი­ა­ში, ლი­ტე­რა­ტუ­რა­ში, მწერ­ლო­ბა­ში, თე­ატ­რში, მე­ტად უნდა მი­აქ­ცი­ონ ყუ­რა­დღე­ბა…